เขียนเมื่อวันอาทิตย์ที่ 29/01/2560 (2017)
The Cycle of Life 3
วันที่สาม
18/01/2560
(2017)
วันนี้ผมต้องไปสถานฑูตมาเลเซีย เพื่อให้รับรองเอกสารของผมถูกต้อง
อันเป็นด่านสุดท้าย มันเป็นฟีลที่สบายๆ สถานฑูตอยู่ใจกลางเมือง ผมนั่งรถไฟฟ้าหรือรถเมล์ได้อย่างสบายใจ
คือมีหลายเส้นทางให้เราไปได้ แต่ผมไม่ประมาทหรอก ผมนั่งรถเมล์ปอ.สาย 168 ลงอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ต่อด้วยรถไฟฟ้าอยากไปให้เร็วๆ
จะได้ทำธุระอื่นต่อหรือถ้ามีอะไรติดขัด เราจะได้แก้ไขทัน
การนั่งรถไฟฟ้าไม่มีอะไรใหม่
ผมศึกษาข้อมูลมาแล้ว หากผมไปสถานฑูตมาเลเซีย ผมต้องลงสถานีช่องนนทรี เมื่อผมมาถึงช่องนนทรี
ผมเดินออกตามทางปกติ เดินมาถึงริมถนน เอ๋…ไปสถานฑูตอย่างไรดี ความขี้เกียจเข้ามาแทรกความขี้เหนียว
ผมเปิดอูเบอร์เพื่อจะขี้นแท็กซี่ ปรากฏว่าในแอฟมันให้จิ้มเลือกช่องนนทรี exit1,exit2, exit3, exit4, exit5 โอ้…แม่เจ้า ผมออกมาช่องไหน
หันมองซ้ายขวาไม่เห็นบอกทางออกช่องไหน
ตรงบันไดไม่มีให้เห็น ผมลองเสี่ยงถามคนที่เดินลงมาเพื่อสังเกตุเห็นเพราะใช้รถไฟฟ้าประจำ
สิ่งที่ได้คำตอบคือไม่ทราบ อืมมมยอมเอาขาที่เมื่อยอยู่แล้วเดินขึ้นไปด้านบน เพื่อจะหาป้ายว่า
มันเป็นทางออกช่องไหนว่ะ ม่ายยยยมีสักป้าย ป้ายมันอาจอยู่ด้านในก็ได้ เดินเข้าไปดูด้านในดีฟ่า
ม่ายยยยยมีสักป้ายยยยย
กูเซ็ง
กูเบื่อ เอาเกรบก็ได้ฟ่ะ ม่ายยยมีสักคนตอบรับ ตัดสินใจโบกแท็กซี่ดีกว่า เจอพี่แท็กซี่ปุ๊บ
ถามภาษาคนขี้เหนียว พี่มีเกรบป่ะ แท็กซี่พูดทำนองว่ามีแต่ประมาณว่าไม่สะดวก ผมพูดตรง
บังเอิญผมอยากใช้โปรส่วนลด ถ้าพี่เป็นสมาชิกเกรบจะดีมากสำหรับผม คำตอบของเฮียคือประมาณว่ามี
แต่ติดอะไรสักอย่าง นิสัยผมไม่ชอบเซ้าซี่หรอก ไม่สะดวกก็ไม่สะดวก
ผมมาถึงสถานฑูตมาเลเซียแป๊บเดียวเอง
เดินเข้าไปข้างในเห็นพี่รปภ.นั่งอยู่ตรงช่องแคบ ด้วยมารยาทที่ีดี ผมเดินเข้าไปบอกว่ามาติดต่อสถานฑูตมาเลเซียต้องแลกบัตรไหม
พี่รปภ.ตอบกลับ
“มาเลเซียช่องนู่น”
อ๋อ…ผมเดินผิดช่องนี้เอง มันมีถนนกว้างที่รถเข้าได้กับช่องทางเดินอีกช่องที่แคบหน่อย
ผมเดินช่องที่รถยนต์เข้าได้ เดินผ่านพี่รปภ.อีกท่าน เขาสังเกตุเห็นผมเดินมา ถามผมมาติดต่อใคร
ผมตอบกลับผมมาติดต่อสถานฑูตมาเลยเซียเพื่อมาให้รับรองด้านเอกสาร
พี่รปภ.ดูมีอายุหน่อย บอกต้องเข้าช่องนี้ครับ
ผมจึงเดินย้อนกลับมา เดินย้อนมาเสร็จผ่านพี่รปภ.คนเดินที่บอก “สถานฑูตมาเลเซียอยู่ช่องนู่น” ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหา แล้วบอกพี่รปภ.ว่า “คำว่าช่องนู่น หมายถึงช่องที่อยู่ไกลครับ” อีกอย่างเห็นผมเดินผิดทางแทนที่จะรีบบอก
ทำเป็นไม่สนใจก้มหน้าก้มตาทำงานงี่เง่าว่ะ
พี่ที่มีอายุของบัตรประชาชนผม
แล้วถามผมมาทำอะไร แกจดชื่อและขอเบอร์โทรศัพท์ เออ…ถ้าหนุ่มกว่านี้ผมจะให้ line อีกอย่างหาก เผื่อฟลุ๊ค
เดินเข้าไปเจอคิวเหมือนที่อื่น
ผมต่อแถวยืนรอส่งเอกสารให้ที่มีคือ
1.ใบแปลใบเปลี่ยนชื่อ
2.ใบแปลใบรับรองวุฒิการศึกษา
เจ้าหน้าที่ตีกลับบอก
สถานฑูตมาเลเซียจะรับรองเอกสารแปลเฉพาะที่มีตราประทับจากกงสุลไทยเท่านั้น เวรกรรม ผมทำไงดีล่ะ
ลางานมาแล้วสามวัน จะให้ย้อนกลับไปทำที่แจ้งวัฒนะต้องก่อน 09:30 น. (ทางด่วน) ตอนนี้เลยเวลาแล้ว ผมบอกเจ้าหน้าที่สถานฑูตว่า
เจ้าหน้าที่ม.กรุงเทพน่าจะบอกไม่ทราบดีกว่าที่จะพูดรับรองว่าเอกสารไม่น่ามีปัญหาอะไร
ผมจะได้โทรถามเจ้าหน้าที่สถานฑูตเอง
แต่เจ้าหน้าที่ม.กรุงเทพบอกผม เอกสารรับรองจากสถาบันอยู่แล้ว
คือพูดเหมือนเป็นใบเบิกทางผ่านได้ทุกด่าน เวรกรรมของกูได้แต่ทำใจ โทรหาหัวหน้า ขอลาหยุดอีกสองวัน
หัวหน้าตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “อยากหยุดกี่วันก็หยุดเลย” ผมได้แต่ตอบครับ นาทีนี้อย่าแคร์สื่อ
กูก็ไม่อยากเสียค่าจ้างรายวันไปกับเรื่องงี่เง่าหรอกนะ พูดตามตรง
ผมจ่ายค่าเอกสาร 200 บาท และเดินมานั่งรอ เจ้าหน้าที่สถานฑูตจะให้ผมนั่งเป็นชั่วโมงไหม
คำตอบคือรอแค่ 10 นาทีเอง ค่อยยังชั่วหน่อย ผมหยิบเอกสารออกมา ผ่านเจ้าหน้าที่หน้าสถานฑูตพร้อมกล่าวคำอำลา
วันนี้ไม่ฟินอ่า จบไม่สวยแถมไม่จบอีกต่างหาก
วันที่สี่
19/01/2560 (2017)
ตื่นมาพร้อมกับความงี่เง่า ดีที่สามวันก่อนหน้า ผมเอาเวลาที่ว่างทำธุระส่วนตัวเรื่องเอกสารต่างๆเช่นเอกสารด้านธนาคาร
วันนี้คิดไว้เหมือนกัน ช่วงบ่ายหลังจากที่รอรับเอกสารผมจะไปแบงค์กรุงเทพสักหน่อย
ตื่นด้วยเวลาไม่เช้ามากคือ 06:00 น. เพราะรู้แล้วคิวทางด่วนหมด 09:30 น. และรู้เรื่องการเดินทางที่แน่ชัดแล้ว
ฉะนั้นถ้าเรารู้อะไรที่ชัดเจนเสมือนหมอกที่จางหายไป เราจะเข้าใจทางที่อยู่ข้างหน้ามากขึ้น
ผมขี้นรถเมล์ไปเดอะมอลบางกะปิอย่างรวดเร็ว เพราะรู้แล้วรถตู้ไปแจ้งวัฒนะมีแน่นอน ผมไม่เสี่ยงรอหน้าตรงข้ามม.รามอีกต่อไป
รอรถตู้ได้สักพักหน่อย มีรถตู้ผ่านมา ผมขึ้นรถตู้
ไม่ได้นั่งหลับครับ ผมนั่งเพื่อศึกษาเส้นทาง อ๋อ…รถตู้ผ่านเส้นทางไหนบ้าง เผื่อวันหน้าผมย้ายที่อยู่ผมจะได้รู้ว่า
ควรขึ้นรถตู้ตรงไหน วันนี้รถไม่ติดเหมือนวันแรกที่ไปแจ้งวัฒนะเลยครับ ทางผ่านฉลุยจนถึงกงสุลทำเหมือนเดิม
ยื่นใบแปลของม.กรุงเทพให้เจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ทำหน้าแปลก ผมไม่สนใจบอกเจ้าหน้าที่อันนนี้เป็นใบเอกสารแปลจากม.กรุงเทพ
เจ้าหน้าที่มองดูสักนิด
พี่ผู้หญิงคนหนึ่งยือรอคิวอยู่พูดแทรก “แหม มหาลัยแปลให้ยังจะเอาอะไรอีก” คือเจ้าหน้าที่ไม่มั่นใจมั้ง ผมจะเสียเวลาหรือเปล่าหากเอกสารแปลผิด
ผมยอมเสีย
200 บาทซื้อความสบายใจดีไหม
ลงไปชั้นล่างให้เขาแปลให้ คำตอบคือ
ไม่มีวัน ไอดอนแคร์
ผมรับใบคิว
ใจหนึ่งกลัวเอกสารจะไม่ผ่าน แต่ผมอ่านคร่าวๆบรรทัดต่อบรรทัด ม.กรุงเทพแปลได้ดีอยู่แล้วครับ ในระหว่างที่ผมนั่งรอมีโทรศัพท์จากมาเลเซียโทรเข้ามา
บอกผมเรื่องเอกสาร เฮออออจะให้ตรูทำไงดีฟ่า ผมบอกไปด้วยคนพูดภาษาอังกฤษม่ายยยยเก่งว่า
"พรุ่งนี้ครับ"
เราจะกังวลในสิ่งที่ห้ามไม่ได้ทำไม สู้เรานั่งทำใจกับสิ่งที่มันเกิดดีกว่า
และผมทำเต็มที่ด้วยระบบราชการงี่เง่า ทั้งจังหวัดมีแค่แจ้งวัฒนะที่เดียวหรือไงที่สามารถรับรองการแปล
มันเป็นอะไรที่งี่เง่าสุดๆ เข้าใจพวกคุณนะ สร้างศูนย์ราชการขึ้นมา ไม่อยากขาดทุน รู้ว่าคนต้องง้อมาทำเรื่องเอกสารเหมือนเราต้องง้อขอใช้โทรศัพท์แบบสมัยก่อน
คุณจึงสามารถสร้างกฏงี่เง่าอะไรก็ได้ อย่าแคร์สื่อคนจะมายังไง เดือดร้อนอย่างไร พวกคุณต้องง้อพวกเรา
ผมไม่ง้อเช่นกัน
ระบบงี่เง่าไร้ความยุติธรรม ผมไม่เชื่อจะมีตำรวจที่ซื่อสัตย์ สุจริต คุณไม่สามารถยืนอย่างสุจริตบนระบบทุจริตได้หรอก
คุณทำเป็นมองไม่เห็นเพื่อนร่วมงานค้ายาบ้าได้เหรอ คุณมองไม่เห็นเพื่อนเอาเงินจากประชาชนได้เหรอ
คุณมองไม่เห็นเจ้านายเรียกค่าตงเหรอ ถ้าคุณเห็นแล้วคุณเฉย แล้วมาบอก "ผมไม่เคยทำทุจริต" ไม่ได้หรอก คุณเห็นสิ่งผิดแล้วคุณเฉย
ด้วยตำแหน่งของคุณ ผมเรียกสิ่งเหล่านั้นว่าการทุจริต
ผมฆ่าเวลาช่วงบ่ายด้วยการไปธ.กรุงเทพ จัดการเรื่องเอกสารส่วนตัว ขาเดินออกมา
เจอพี่มอไซด์ สอบถามพี่ไปสถานฑูตมาเลเซียแถวสาทรก่อน 16:00 น. ทันไหม หลังจากรับเอกสารหลัง 14:30 น. ที่กงสุล พี่มอไซด์บอกผม "ไปทันจะเร่งให้" เราคุยกันเรื่องราคาเบ็ดเสร็จ 500 บาท ผมคิดไม่ไหวครับ มากกว่าค่าแรงต่อวันอีก
ผมอยากให้เอกสารจบวันนี้เพราะไม่อยากหยุดพรุ่งนี้อีกวันรวมเป็นห้าวัน ผมมองว่า มันหยุดมากเกิน
พี่มอไซด์แนะนำ
เอกสารน้องให้ใครแปล ผมตอบมหาลัยแปลให้ พี่มอไซด์แนะนำมหาลัยแปลให้บางทีไม่ผ่านนะ ผมฟังคำตอบแล้วเวรกรรม
ตอบกลับมหาวิทยาลัยแปลไม่ผ่าน สมควรปิดมหาลัย พี่มอไซด์ไกด์ผม บางทีผิดที่ตัวใหญ่ตัวเล็ก
ตรงนี้ให้ตัวใหญ่แต่เราพิมพ์ตัวเล็ก คนตรวจไม่ให้ผ่านก็มี
เอาอีกล่ะ
มีแต่เรื่องให้ผมรู้สึกไม่มั่นคง ผมตอบ พี่ครับผมเอาเอกสารกลับมาแปลแล้วยื่นใหม่ดีไหม
เพราะหยุดหลายวันแล้ว ผมเบื่อปัญหามากมาย สรุปเสียค่าแปลเพิ่ม 200 บาท เสียเหอะ กูเบื่อล่ะ
น้องครับ
น้องมาช่วงบ่ายโมงครึ่ง (13:30 น.) สอบถามเจ้าหน้าที่เอกสารผ่านไหม อ๋อ มีแบบนี้ด้วยเหรอพี่
ผมทำหน้างง ไม่เห็นติดป้ายบอกเลยครับ พี่มอไซด์ตอบกลับ “ของแบบนี้เขาไม่บอกกันหรอกน้อง”
ใช่
ผมชอบประโยคนี้ ของแบบนี้เขาไม่บอกกันหรอก ประชาชนต้องตรัสรู้เอง ตรัสรู้ให้พวกไกด์มาทำเป็นแนะนำเรา
บอกมีช่องทางพิเศษ รู้จักเจ้าหน้าที่ตรวจได้ก่อนใคร เออ…หาเงินง่ายดี รู้ไหม กูกว่าจะได้เงินแต่ละบาท
กูเรียนปริญญาตรีต้องกู้เรียน ทำงานเจอพวกเด็กเส้น จะทำอะไรก็โดนขโมยไอเดีย ขายของที่บ้านมีแต่คนจะมาเอาเงิน
คือผมเห็นพวกคุณแล้วอิจฉา
เอาที่จอดรถริมถนนมาเก็บเงิน ติดต่อราชการทำเป็นไกด์มาเรียกค่าพิเศษ ชีวิตง่ายสบายดี
น่าอิจฉาคนขายตัวทั่วบ้านทั่วเมือง นอนแล้วได้ตังค์ ผมกว่าจะเขียนนิยายหรือทำอะไรสักอย่าง
ต้องอ่านแล้วอ่านอีก ศึกษาแล้วศึกษาอีก ทดลองผิดทดลองถูก เจอคนขโมยไอเดีย ขโมยความรู้
รู้สึกชีวิตพวกมึงง่ายดี
แต่ผมภูมิใจนะ
ผมเดินมาถึงจุดนี้ด้วยความสามารถของตัวเองจริงๆ
ผมขอบคุณพี่มอไซด์ให้คำแนะนำ
สำหรับ
500 บาท ผมไม่เรียกว่าฟันหรอก จากแจ้งวัฒนะไปสาทร
ระยะกี่สิบกิโล แถมไปแบบด่วนอีก ขนาดระยะไม่ไกลเท่าไร 150 บาท ผมยังกล้าจ่าย แต่ผมบอกพี่มอไซด์ตามความจริง
ผมสู้ราคาไม่ไหวเพราะผมจ่ายเยอะแล้วในช่วงแรก ค่ารถ 400 บาท ค่าแปล 200 บาท ค่าประทับกงสุลรับรองแบบด่วน 400 บาท ค่าประทับตราสถานฑูตรับรอง 200 บาท ผมคิดราคาแบบหยาบรวมค่าใช้จ่ายใบรับรองใบเปลี่ยนชื่อใบเดียว
1,200
บาท ยังไม่รวมค่าจุบจิบอย่างอื่นอีก
แล้วคุณคิดว่าผมรวยเหรอ เดี๋ยวผมจะเอาเรื่องชีวิตผมมาเขียนต่อ ผมรวยมีเงินเหลือใช้หรือเปล่า
ที่ผมเป็นแบบนี้
เพราะที่นี่โกหกผม โกหกผมว่าสังคมไทยเป็นสังคมให้โอกาส สังคมที่ให้ความเท่าเทียมกัน
แต่ที่ผมเห็นมันไม่ใช่ คุณเปิดโอกาสเรื่องการศึกษาให้เรากู้เรียนแพงแสนแพง แต่เมื่อเราคิดว่าการศึกษาน่าจะต่อยอดเพื่อให้เราพัฒนาตนเอง
นำความก้าวหน้าและอนาคตเพื่อตัวเอง และประเทศชาติได้
พวกคุณโกหกผมคำโต
ไม่ยอมบอกว่า สังคมที่นี่คือสังคมของผู้มีอำนาจ ผู้มีอำนาจจะให้ใครเกิดใครดับก็ได้
ต่อให้คุณเก่งหรือทำงานดีแค่ไหน ถ้าเราอยากเอาผลงานคุณไปให้พวกพ้องคุณก็ต้องให้ ถ้านามสกุลดังทำผิด
จะโยนความผิดให้คุณรับ คุณต้องรับ เพราะพวกคนใหญ่คนโตมีบุญคุณต่อชาติมากมาย รับใช้ชาติมาเยอะ
เออ…มึงบอกกูแบบนี้แต่แรก กูจะได้หาแผ่นดินใหม่อยู่ตั้งแต่เด็ก
ไม่ใช่มึงมาทำกับกูตอนโตจนกูตั้งตัวไม่ทัน
ผมไม่โกหกพี่มอไซด์ครับ
ผมจ่ายเยอะมากแล้ว ผมลองทำตามที่พี่บอก ช่วง 13:30 น. ผมลองถามเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่บอกให้ผมชื่นใจ
เอกสารผ่านค่ะ ดีจังครับ ดีใจที่ผมเจอคนที่ให้ความรู้อย่างแท้จริงโดยไม่หวังผลตอบแทนบ้าง
เท่าที่เจอมา “เดี๋ยวลองถามให้เอาไหม พอดีญาติพี่ทำงาน ช่วยพี่สัก 50 บาทสิ”
อิ
อิ
หวังว่าผมไม่ชี้โพรงให้กระรอกนะครับ พี่มอไซด์?
วันนี้จบสวยครับ
แต่ยังไม่จบอย่างแท้จริง ผมรับเอกสารหลัง 14:30 น.ตามปกติ
เคล็ดลับสำหรับประชาชน : คุณอยากได้เอกสารเร็ว ไม่ต้องให้เจ้าหน้าที่เรียกชื่อหรอก
คุณเดินเข้าไปต่อแถวรับเอกสารได้เลย เจ้าหน้าที่เรียกชื่อทุกคนอยู่แล้ว
เคล็ดลับสำหรับเจ้าหน้าที่ : การที่ให้ประชาชนมาต่อแถวเพื่อเอาใบกรอกเอกสาร
สำหรับผม มันเสียเวลาครับ หาโต๊ะตัวเล็กเอาเอกสารใส่ไว้ตะกร้า ให้คนที่ยังไม่กรอกหยิบกรอกได้เลย
ดูสะดวกกว่าเยอะครับ
เคล็ดลับสำหรับตัวเอง : ฝ่ายรับสมัครงานโทรมาถามเอกสาร ผมไม่รอให้เอกสารครบแล้วค่อยส่งครับ
ผมส่งเอกสารเท่าที่เสร็จไปให้ก่อน ส่วนที่เหลือตามไปทีหลังครับ เราพยายามไม่ให้ขาดการสื่อสารดีกว่าเงียบเฉย
มันดีกว่ามากครับ
ต่อ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น